کودهای ریز مغذی رایج عبارتند از: آهن، بور، روی، منگنز، مس و کودهای مولیبدن. بیشتر اینها ترکیبات محلول هستند و ریزمغذی های ضروری برای رشد و نمو محصول هستند. با این حال، از آنجایی که محصولات زراعی به مقادیر بسیار کمی از این عناصر نیاز دارند، آنها را ریز مغذی می نامند.
کودهای ریز مغذی خاص مورد استفاده بسته به منطقه و محصول متفاوت است، اما عموماً افزایش عملکرد قابل توجهی را ایجاد می کنند که معمولاً از 5٪ تا 50٪ متغیر است، به ویژه در مزارع متوسط- و{{3} کم{3}. در مناطقی که کمبود شدید ریزمغذیها دارند، کاربرد هدفمند کودهای ریز مغذی در درختان میوه و سبزیجات میتواند عملکرد محصول را تا حد زیادی افزایش دهد.
استفاده از کودهای ریز مغذی در درجه اول تعادل مواد مغذی معدنی محصولات را بهبود می بخشد. کودهای ریز مغذی نه تنها عملکرد محصول را به میزان قابل توجهی افزایش می دهند، بلکه کیفیت محصولات کشاورزی را نیز بهبود می بخشند. برای محصولات نقدی مانند پنبه و کنف، افزایش استفاده از کودهای ریز مغذی نیز می تواند استحکام الیاف را افزایش دهد.
به عنوان مثال:
کود روی: جذب نیتروژن توسط گیاهان را تقویت می کند، از کمبود روی جلوگیری می کند-از زرد شدن برگ ها، اسیدیته میوه را کاهش می دهد، محتوای قند را افزایش می دهد و زودرس را ترویج می کند.
کود بور: برای رشد و نمو ریشه مفید است، سرعت تشکیل میوه را افزایش می دهد و از نکروز نقطه رشد ناشی از کمبود بور جلوگیری می کند.
هنگام انتخاب ریز مغذی ها، بر اساس نیاز فعلی محصول، ریزمغذی مناسب را انتخاب کنید. به عنوان مثال در مرحله گیاهچه با کودهای آهن و روی مکمل، قبل از گلدهی از کود بور و در زمان بزرگ شدن میوه از کود کلسیم استفاده شود. با این حال، بیشتر کودهای ریز مغذی تک عنصری از نمکهای معدنی استفاده میکنند که جذب ضعیفی در خاک دارند، اثرات پیشگیرانه محدودی دارند و به کاربرد مکرر و کار دستی بیشتری نیاز دارند، زیرا نمیتوانند به طور موثر عناصر دیگر را تکمیل کنند. از سوی دیگر، کودهای ریزمغذی چند عنصری، می توانند به طور جامع تری عناصر مختلف را تکمیل کنند.
